Geen cadeautje vandaag.

Ik kan gaan en staan waar ik wil. Ik kan altijd uitslapen. Ik hoef nooit andermans rommel op te ruimen. Ik hoef niet met kil, koud weer op een schoolplein te staan. 
Ik kan al mijn geld aan mezelf besteden, leuke kleren, mooie vakanties en onpraktische spullen. 

Ik hoef me geen zorgen om mensjes te maken, lig niet wakker te wachten tot ze thuis zijn. Ik heb geen gesprekken met meesters en juffen of m’n kinderen wel slim genoeg zijn.
Ik hoef niet naar kindvriendelijke vakantiebestemmingen. Ik krijg nooit een grote mond. Ik hoef geen kofferbak vol spullen mee als ik even ergens heen wil. Mijn leven is zo heerlijk vrij.

Maar soms mis ik vieze kinderhandjes en een dikke snottebel. De geur van babybadjes, nee de luiers mis ik niet. Maar het onvoorwaardelijke ‘mama ik hou van je.’ Dat, dat heb ik niet.

Voor alle fantastische, dappere, warme en lieve vrouwen van de wereld.

Liane

Vuurwerk

  
Ik wil iedereen die vanavond hun gekochte vuurwerk al de lucht in knalt even bedanken. Waarvoor? Nou, voor het feit dat ik zojuist voor jan lul mijn hond heb uit gelaten. De hond uitlaten doe ik meestal drie keer op een dag. Vindt ze leuk, rennen, spelen, snuffelen. Lekker los want ze luistert goed. Nou heb ik vanavond drie kwartier met een bange hond rond gelopen aan de lijn die uiteindelijk ook zijn behoefte niet heeft gedaan. En nee, er komt geen referaat over vuurwerk verbieden maar wel één over rekening houden met anderen. Sinds een aantal jaren mag vuurwerk drie dagen worden verkocht want de verkooppunten konden in één dag niet voldoen aan de vraag. Dit is natuurlijk gewoon een excuus om meer te verdienen. Elk jaar stijgt de omzet. Logisch, want drie dagen verkopen betekent ook drie dagen afsteken en papa of opa of oom gaat oudejaarsdag wel even mee om nog een beetje nieuw vuurwerk te halen.Hoe moeilijk is het om kinderen en jeugd gewoon dat spul op te laten bergen tot oudejaarsdag? Hoe lastig is het om ze dit op jonge leeftijd bij te brengen. Hoe ingewikkeld is het om stelling te nemen en te zeggen op is op. Nou afschieten is geen vuurwerk met oud en nieuw. 
Hoe vervelend is het voor jongeren om te zeggen, laat ik een beetje rekening houden met medemensen en dieren die niet blij worden van het geknal. De helden met de dikste knallen wil ik wel eens zien rondlopen in een serieus oorlogsgebied. Wat zullen ze huilen om hun mammie!! Je bent niet stoer kerel! Echt niet. Ook zijn er natuurlijk ouders die het echt geen reet interesseert wat en hoe hun kinderen doen. Dat soort volk zou niet eens kinderen moeten krijgen. 

Dan wil ik ook nog even de politie aanspreken. Als je vijf kilometer te hard rijdt krijg je een belachelijke boete maar als je gepakt wordt met vuurwerk krijg je een dag taakstraf. Het is een lachertje. Ik snap ook dat je niet iedereen kunt pakken maar treedt maar eens op bij dit soort ongein. Dat werkt, ik weet het zeker. 

We leven in één van de weinige landen waar vuurwerk in eigen bezit een traditie is. Dit kun je ook zien als een eigen verantwoordelijkheid. Hier moet je met respect mee omgaan. Als dit zo doorgaat wordt deze traditie van ons weggehaald en dan moet je iedereen weer eens horen schreeuwen over betutteling en klotenregering met hun regeltjes en waar ze eigenlijk ‘wel’ iets aan zouden moeten doen. Dan moet je stil zijn want het is namelijk je eigen schuld. Door consequent de regels te overtreden is gebleken dat je de verantwoordelijkheid niet aan kan. Dan wordt het ingetrokken. Zo werkt dat in de grote mensen wereld. Dus laten we oud en nieuw gewoon leuk en traditioneel houden en de verantwoordelijkheid nemen voor onszelf maar ook voor onze medemensen en dieren. Begin oudejaarsdag lekker met vuurwerk en doe voorzichtig. De hond is opgehouden met trillen, ik probeer het vanavond nog wel een keer. Hopelijk is het dan wat rustiger bij de straat. 

Even niks.

Vanaf de vijfde etage van ons hotel aan de Frankfurter Allee kijk je uit op een scala van gekleurde paraplu’s, bontgekleurde mutsen en rennende capuchons. Het regent in Berlijn. Wij zijn na het ontbijt even weer in bed gekropen. JJ heeft last van zijn schouders en ik kan je vertellen dat mijn knieën of eigenlijk m’n hele onderstel de twintigjarige leeftijd fors heeft overschreden. 

Vandaag dus even niks of niet zoveel. Vanaf zaterdag elke dag meer dan tien kilometer gelopen inclusief al die fijne trappen van de U- en S-bahn. Ja, vriendje fibromyalgie hangt me weer om de nek. Maar je bent nog geen veertig en je wilt wat, immers. 

We wilden eergisteren al kalm aan doen. Maar dat liep uit de klauwen omdat we het Spreepark zochten en hiervoor eerst half Plänterwald moesten doorkruisen. We hadden ook een station verder kunnen reizen, maar wisten wij veel. We hadden absoluut geen spijt van de wandeling, prachtig park en bos middenin de grote stad. Ook fijn om even weer zuurstof in te ademen in plaats van uitlaatgassen. Het Spreepark was het enige Oost Duitse pretpark en is jaren geleden gesloten, maar nooit ontmanteld. Er staat gewoon nog een reuzenrad langzaam draaiend te piepen, wachtend op nieuwe, vrolijke kindergezichtjes.  

 De sfeer is er bijzonder. Er scheen een paar jaar geleden een gammel hekwerk omheen te staan maar deze is inmiddels vervangen door een oerdegelijk Duits hekwerk. We konden het terrein dus niet op. Wel schijnt er nieuw leven in te worden geblazen. Er gebeurt veel in Plänterwald.

Berlijn is een stad in beweging leerden we gisteravond. Winkels, uitgaanscentra enzovoort verplaatsen zich continu. Er schijnt ruimte te zijn voor twaalf miljoen inwoners maar er wonen er maar zes of zeven miljoen. Apart, zeker gezien het feit dat je er heel goed kan vertoeven. Berlijn staat in de steigers, overal in het centrum maar ook daarbuiten zie je kranen en hoogwerkers aan de horizon. Gewerkt wordt er dus wel om het mooi te maken en te houden. Het bijzondere is eigenlijk dat het met de Duitse economie goed gaat maar dat Berlijn het daarentegen slecht doet met hele hoge werkeloosheidscijfers.

Dat is dan iets waar ik over nadenk als we een dagje luieren. Is helemaal niet nodig op vakantie. Straks misschien toch maar even iets doen. Het hotel biedt parapluservice, dat scheelt!

Met de trein naar Berlijn.

 In Winschoten opgestapt voor een week vakantie. Eindelijk een keer naar de Duitse hoofdstad. Het zou tijd worden, al zo lang op mijn verlanglijstje. Vlak voor Station Bremen kwam er gezellig een vrijgezellenstoet langs die bier en prosecco verkochten. Waarschijnlijk om de op stapel staande slemppartij te bekostigen. Uiteraard hebben we ons van onze beste kant laten zien en een gulle donatie gedaan. 

Het verliep voorspoedig tot Bremen, aldaar kregen we te horen dat de trein niet door kon tot Hannover en we kregen het advies om naar Hamburg te reizen en van daaruit verder te gaan. Op het perron in Hamburg eerst maar eens koffie gehaald. Toen op het perron de melding kwam dat ook deze trein wegens omstandigheden niet reed en pas een half uur later weer één was ik er inmiddels wel klaar mee. Ik had mezelf al verwenst dat ik niet gewoon met de auto was gegaan en dat gezoek in zo’n vreemd station krijg ik het wel enigszins Spaans benauwd van. Maar van je hela hola we houden de moed erin! 

Eindelijk weer in een trein. Stampvol in de tweede klas dus in de eerste klas op zoek naar een plek. Ook bijna vol maar we vonden nog eentje en die deelden we. De rest van de reis verliep dus staand, zittend en op de grond. Terwijl we om 17:00 uur aan zouden komen werd het 18:45 en toen moesten we het hotel nog vinden. Wat een dag. In de metro ging het toch wel enigszins de verkeerde kant op met me. Toen we op een zaterdagavond in het drukste uur uit een metro stapten overviel me toch een lichte paniekaanval. Wat een mensen en wat een geluiden en wat was ik moe. Na een korte pauze en oplaadmoment weer verder. Lopen was geen optie. Ik vond eigenlijk van wel maar het was veel te ver. 

Inchecken in het hotel ging vlekkeloos en eindelijk waren we op de kamer van bestemming. Opfrissen en onze vrienden Menno en Alex opzoeken. Uit eten bij White Trash Fast Food. Ontzettend leuke tent met een hilarische menukaart en een barbecuetuin. Tattooshop erbij in, altijd handig. Aanrader van de dag was dat. Na het eten nog een biertje gedronken bij Paule’s Metal Eck. Het leuke van deze kroeg is dat bij de muziek alle clips te zien zijn op de witte muur. Mooi man. Toen eindelijk slapen. Welterusten Berlijn, morgen gaan we verder. 
   

Knuffelkippen, zonnende katten en stinkhonden

Een vriend van mij zei dat ik gerust mocht gaan bloggen als het maar niet de hele tijd over knuffelkippen gaat. Ik heb hem beloofd dat niet te doen. Maar nou is het ineens 4 oktober. Werelddierendag 2015, een heerlijke zonnige oktoberdag. Haast te warm voor de tijd van het jaar. Dat vinden de kippen ook. Die wentelen zich in de warme zon door het zand in hun lekkere grote ren. Vanmorgen hebben ze rozijnenbrood gehad. Niet omdat het dierendag was hoor. Het was alleen niet meer geschikt voor menselijke consumptie. Elke dag verse eieren van onze eigen scharrelkippen. Echte leggers en hartstikke tam. Als je ze wilt pakken kakelen ze niet hard en fladderen ook niet weg. Ze gaan zitten en wachten tot je ze weer neerzet. Dat zijn onze kippen. Gezellig, relaxed en lekker buiten. Ze lijken wel wat op ons.

2014-04-21 20.03.15

Dierendag, voor de winkeliers was het een groot succes. Je werd al weken lang voorbereid op het feit dat je vandaag je hond, kat, konijn, cavia of komodovaraan toch wel wat extra’s toe moet stoppen. Je reinste flauwekul als je het mij vraagt. Mensen die zich hierdoor laten verleiden, zijn niet beter voor hun dier dan de mensen die dat niet doen. Heel vaak zie ik ellende langskomen op Facebook of andere media over mishandelde dieren, asielen die vol zitten en dieren die gewoon de straat op worden geschopt. Te triest voor woorden. Wat is dat met mensen dat ze in staat zijn een ander levend wezen te kwellen? Hier ligt nog een mooi psychologieverhaal in verscholen.

Nou behoor ik tot de categorie die het al lastig vindt om een spin aan zijn eind te helpen maar dat is van een andere orde. Waarom begin je dan aan een huisdier, vraag ik me af. Er zijn bibliotheken over vol geschreven, hoe ga je om met dieren, handleidingen per ras, soort en geslacht. Van de gewone huiskat tot de meest exotische vogels, reptielen en amfibieën. En toch zit elk asiel en elk reptielenopvangcentrum in Nederland tot de nok toe vol. Persoonlijk heb ik niets met reptielen en aanverwante dieren maar ik kan me voorstellen dat er ook voor die dieren liefhebbers zijn. Zo heeft mijn vroegere buurjongen gifkikkers en schildpadden. Hij is er hartstikke goed voor en leest zich suf over het hoe, wat en waarom. Daar kan ik dan weer van genieten.

Terug naar de kern, waarom begin je er dan aan? Ik vind dat iedereen die een huisdier wil en neemt daar voor de rest van het leven van het betreffende dier verantwoordelijk voor is. Er zullen vast mensen zijn die me de vergelijking kwalijk gaan nemen maar je stopt je kinderen toch ook niet in een asiel? In mijn ogen is er weinig verschil. Dieren ruil je niet zomaar in omdat het je niet meer past of omdat je er geen plezier meer aan beleeft. Misschien moet je op zo’n moment eens bij jezelf te rade gaan waarom je het dier had aangeschaft. Denk na en neem vooral je verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid eindigt ook niet bij een leven lang voor het dier zorgen maar ook goed verzorgen. Vaak zie ik veel te dikke honden aan een riem waggelen. Te veel voedsel en te weinig beweging. Ook dit vind ik onder mishandeling vallen. Een hond moet regelmatig rennen en ik leef in de overtuiging dat je elke hond kunt aanleren dat hij niet wegloopt. Ook zo’n angst van mensen. Ik laat hem nooit los want dan loopt hij weg en komt nooit meer terug. Onzin, in eerste instantie kun je elke hond leren luisteren en de meeste honden zijn zo gek op hun baasje dat ze echt wel weer komen hoor. Ik heb zelf ook wel eens een kwartier staan te schreeuwen in de stromende regen omdat meneer het belangrijker vond om even een eend te achtervolgen.

2014-06-20 15.52.37

Ik ben zelf liefhebber van honden en katten. Katten lopen hier in en uit, slapen op de bank, hebben de hele dag toegang tot een bekend merk kattenbrokken en krijgen dagelijks een beetje vlees. Ik woon aan een redelijk drukke weg en ja, er is al eens één overreden. Heel verdrietig maar ik kon achteraf wel zeggen dat ze een fantastisch leven heeft gehad. Ze had gespeeld, gejaagd en geslapen in de zon en nee, ik zou voor geen goud mijn katten alleen maar binnenshuis houden omdat ze dat gewoon niet fijn vinden. Ik houd dieren voor mijn plezier maar ik heb er de meeste lol aan als ik zie dat zij plezier hebben. Dat de kat de laatste zonnestralen zoekt en er genoeglijk in gaat liggen, dat de hond de riem van de kapstok trekt als ik alleen nog maar denk aan lopen en dat ze na het rennen met ballen en stokken even lekker in een modderpoel gaat liggen afkoelen. Om vervolgens thuis op haar zachte kussen te gaan liggen slapen en zich op te laden voor het volgende avontuur. De kat die hoogst geïrriteerd en verbolgen kan miauwen als de bak met brokken leeg is of als je haar de toegang tot de slaapkamer ontzegt. Dieren hebben geen stem en we geven ze die vaak wel. We denken precies te begrijpen wat ze bedoelen en daar zitten we vast wel eens naast. Maar ik geloof waarachtig dat ze meer snappen dan menigeen denkt.

Onze hond gaat er vier keer per dag uit. De ene ronde wat groter dan de andere maar elke dag vier maal. Is dat gek? Ik vind van niet. Naast het feit dat het een jong dier is dat veel energie heeft is het voor mij ook gewoon goed om te wandelen of te fietsen. Het is mijn sport en ik doe het dagelijks. Ik ken mensen met honden die er nooit uitkomen, hun behoefte in de tuin doen en waar verder niets mee wordt gedaan. Ik vraag me af of die gelukkig zijn.

Mijn vorige hond was een asielhond en wat heb ik daar wat mee beleefd. Verlatingsangst, slecht luisteren en niet wars van een robbertje vechten met andere reuen. Achteraf denk ik dat ik wel twee jaar bezig ben geweest om hem in het gareel te krijgen. Uiteindelijk won ik zijn vertrouwen en kon hij wat langer alleen thuis zijn. Ook werd hij naarmate de jaren verstreken wat verdraagzamer naar andere honden en kon ik hem lekker los laten lopen zonder dat hij het in zijn hoofd haalde om toch even in de meest smerige sloot te springen die voorhanden was.

Nooit vergeet ik de ontmoeting aan het Winschoterdiep met een oude man en zijn oude hond. De honden speelden wat en ik praatte met de man. Ik zei, dat is al een oudje of niet? Heeft u hem al lang? Hij zei, nee, ik heb hem vorige maand uit het asiel gehaald. Daar zat hij al heel lang. Niemand haalt een oude hond. Mijn vrouw is vorig jaar overleden en ik had alleen de hond nog. Toen die overleed zei iedereen. Nou neem je zeker geen hond meer. Je bent zelf ook al oud. Toen heb ik deze gehaald. Hij is al tien en zal wel niet heel lang meer leven maar nou hebben we wel gezelschap aan elkaar en komen we er elke dag even uit. Zo ontmoet je nog eens mensen en genieten we van de mooie dagen. Ik vond het een prachtkerel met een goed hart. Die hond had zijn laatste jaren elke dag dierendag.

2014-08-15 13.44.48

En wat doe ik extra deze dag? Niet veel, wat grappen maken over extra eten en koekjes en dat de hond de rollade van het menu vandaag best met ons wil delen. O ja, haar kussen wassen omdat dat wel even mocht na al die avonturen in modderpoelen, vijvers en het grote bos.